Durf, wilskracht, muziek
Wie onbekend repertoire programmeert, kiest het pad van de moed.
In een tijd waarin de grote namen de zalen vullen, waar de sterren als slagroom boven op de taart staan, ligt daaronder een land vol vergeten en onbekende meesterwerken. Ze wachten op iemand die durft.
Wie durft, kiest het pad van de moed. Wie durft, opent de deuren naar muziek van vijfhonderd jaar geleden tot nu. Alleen wie écht durft, kan klassieke muziek van alle tijden levend houden en redden.
Het is een werk van wilskracht. Het is een werk van geduld. Het is een werk van gehoor, handen en hart. Voor iedere onbekende partituur die tot leven komt, voor iedere noot die weer adem krijgt, is een componist, een musicus, een programmeur nodig die weigert te buigen voor gemak, gemakzucht of winst.
Durf is de eerste maat: de moed om te kiezen voor wat niemand kent, wat niemand vraagt, wat misschien nooit een hit zal worden.
Wilskracht is de tweede maat: doorzetten ondanks afwijzingen, ondanks lege zalen, ondanks het onbegrip van managers, concertzalen en soms zelfs collega’s.
Muziek zelf is de derde maat: onvermijdelijk, eerlijk, krachtig. Ze wacht op niemand, maar ze beloont degenen die haar volgen met momenten van transcendentie.
Tijdens recente uitvoeringen werd dit tot leven gebracht door meesterlijke handen en een open geest:
Ferruccio Busoni (1866–1924) – Sonatina brevis (nr. 5) In signo Joannis Sebastiani magni BV 280 (1918) en Sonatine seconda BV 259 (1912)
Alistair Hinton (°1950) – Vocalise-Reminiscenza 29 (1994) en Pianosonate nr. 5, op. 30 (1994–95)
Kaikhosru Shapurji Sorabji (1892–1988) – Pianosymfonie nr. 1 Tāntrik (deel VI Ājñā, 1939) en Gulistān (1940)
Leonid Sabanejev (1881–1968) – Sonate ter nagedachtenis aan Skrjabin 15 (1917)
Elke uitvoering, elk concert, elke luisteraar die zich opent voor deze onbekende werken, is een overwinning. Het is een herinnering dat muziek geen enkel tijdperk of genre bezit, dat alles ooit modern was, alles ooit nieuw.
Dankwoord aan de durvers
Aan het eind van dit werk wil ik mijn diepe dank uitspreken aan hen die durven. Diegenen die niet alleen luisteren, maar handelen; die het onbekende omarmen en de moed hebben om het tot leven te brengen.
In het bijzonder wil ik de Willem Twee Toonzaal in Den Bosch bedanken, die laat zien dat een concertzaal meer kan zijn dan een plek van gemak en voorspelbaarheid, maar een laboratorium van durf en passie. En de pianist Abel Sánchez-Aguilera, die met zijn handen, hart en wilskracht de muziek laat spreken zoals zij bedoeld is: puur, eerlijk en onvergetelijk.
Zij tonen ons wat het betekent om te durven en door te zetten. Dankzij hen blijft onbekende muziek niet slechts een echo van het verleden, maar een levende, ademende kracht die onze tijd raakt en onze horizon verruimt.
Tekst: Maurice Verheul
Redactie e-mailadres:
info@pianovrienden.nl
Pianovrienden | 2026
