‍Wat trekt je zo aan in het romantische repertoire?

‍"Die muziek spreekt direct tot het hart. Ik kan er mijn emoties in kwijt. Debussy en Ravel zijn op een andere manier fascinerend – dat zijn sfeertekeningen, heel schilderachtig en fraai."

‍Je concertprogramma's vertellen vaak een verhaal. Hoe ontstaan zulke concepten?

‍"Door veel te luisteren, zelf te proberen en op advies van derden."

‍Wat hoop je dat mensen voelen wanneer ze jouw concertzaal verlaten?

‍"Het allermooiste is als ze geraakt zijn – diep geraakt, het liefst. En als dat hen inspireert om vaker naar mijn concerten te komen."

‍“Het allermooiste is als mensen diep geraakt zijn.”

‍Hoe belangrijk is emotie voor jou tijdens een uitvoering?

‍"Ik speel met hart en ziel – wil je iets overbrengen, dan moet je het zelf voelen. Tegelijk is enige afstand belangrijk: je moet als musicus het overzicht kunnen houden over de techniek, timing en de structuur van de muziek."

‍Zijn er werken die je nog altijd spannend vindt om live te spelen?

‍"Die zullen er altijd blijven. De zevende sonate van Prokofjev speel ik op 20 september in het Concertgebouw – dat is spannend omdat ik die nog niet eerder voor publiek heb gespeeld. De drie delen van Petroesjka blijven ook spannend, ook al heb ik die jaren geleden al eens gespeeld."

‍Je maakte al op jonge leeftijd cd-opnames. Hoe anders is werken in een studio vergeleken met een liveconcert?

‍"Bij een studio-opname komt alles onder een vergrootglas: elke toon, elke nuance. Je probeert een zo perfect mogelijke uitvoering te realiseren, maar het blijft mensenwerk. Je moet oppassen dat je de muziek niet 'doodknipt' – de ziel moet erin blijven. Bij een liveoptreden gaat het om de ervaring en moet het in één keer goed zijn. Beiden hebben hun charme."

‍Welke opname of cd voelt voor jou het meest bijzonder?

‍"De cd 'Worlds of Liszt' op een Erard uit 1846 van Maison Erard heeft een bijzondere plek. Ik voelde me steeds meer thuis op het historische instrument, ook in de omgang met opnames."

‍Je ontwikkelde ook de voorstelling "Tom & Jerry in de Tuin der Lusten" rond Franz Liszt. Hoe kwam dat idee tot stand?

‍(Antwoord is goed, maar erg lang. Ik vat samen zonder verlies van essentie.)

‍"De directe aanleiding was de cartoon 'The Cat Concerto' – Tom speelt de Tweede Hongaarse Rapsodie van Liszt, maar Jerry wordt wakker en haalt streken uit. Dat leek me leuk om live te doen: ik speel, op een scherm is de cartoon te zien. Van daaruit ontstond het idee voor een heel programma met muziek en beeld, ook voor middelbare scholen om een nieuw publiek te bereiken. Zo ontstond 'Tom & Jerry in de Tuin der Lusten' over het leven van Liszt, met beeldmateriaal van jonge filmmakers."

‍Wat kan de klassieke muziekwereld doen om jong publiek meer aan te spreken?

‍"Het begint met muziekeducatie op de basisschool, op een ontspannen manier: bijvoorbeeld rustige klassieke muziek op de achtergrond tijdens een schrijfopdracht. Kunst- en muziekeducatie zijn essentieel – niet om iedereen muzikant te maken, maar omdat het een rijke dimensie toevoegt. Daarnaast moeten we jongeren zelf betrekken: beelden kunnen helpen, of iets interactiefs waarbij ze een stukje mogen meespelen of zingen.

‍Wat we ook zien, gelukkig, is dat er steeds meer kindervoorstellingen komen. Het Concertgebouw organiseert die regelmatig, met een verteller en veel interactie.
Onderzoek wijst trouwens uit: hoe beter de cultuureducatie op jonge leeftijd, hoe groter de kans dat mensen later concerten, musea en theaters bezoeken. Het legt letterlijk de kiem voor een leven lang cultuurbeleving.''

‍Sociale media spelen een grote rol. Hoe kijk jij daarnaar?

‍"Je hebt ermee te maken, of je het leuk vindt of niet. Sociale media zijn belangrijk voor zichtbaarheid en promotie. Maar ik zeg eerlijk: het is niet zo dat je er automatisch veel concertbezoekers door krijgt, tenzij je gerichte campagnes doet. Tips zijn welkom. Het is een wereld op zich, en we moeten de balans bewaken – ik ben in de eerste plaats pianist en musicus, geen marketeer. Tegenwoordig doe ik veel zelf, maar het blijft een uitdaging."

‍Je geeft de komende tijd verschillende concerten. Waar kijk je het meest naar uit?

‍*"Elk concert is bijzonder op zijn eigen manier. Op 31 mei speel ik het Tom & Jerry-Lisztprogramma, dat heeft een humoristisch tintje. Bij de andere concerten speel ik 'A Touch of Paris' met Debussy en Ravel – dat speel ik ook altijd graag."*

‍Wat maakt Russische muziek zo bijzonder voor jou?

‍"Allereerst de menselijkheid – niet alleen emotie, maar de fysieke, ademende aanwezigheid. In de Russische school draait het om het vertalen van expressie in fysieke gebaren. Alles moet natuurlijk aanvoelen, de kracht komt uit schouders, rug en vingertoppen. Wat die school bijzonder maakt is de paradox: extreme virtuositeit (denk aan Balakirevs Islamey) én een diep verlangen naar een 'zingende toon' – het Italiaanse belcanto-ideaal. De Russische school is een smeltkroes van Duitse logica, Franse elegantie en Italiaanse zangkunst, maar er is iets typisch Russisch: uitgestrektheid, tragische diepte, extase dicht bij waanzin. Dat hoor je bij Scriabin en Rachmaninoff. Russische muziek is nooit neutraal – het is extase of wanhoop, een gebed of een schreeuw."

‍Wat spreekt je aan in de nabijheid van intieme salons?

‍"In intieme salons heb je direct contact met het publiek – vooraf en na afloop kun je mensen spreken, contact maken. Dat is in een grote zaal heel anders."

‍Wat voegt een historisch instrument toe aan de beleving van Debussy en Ravel?

‍"Ik speel dit programma ook op moderne vleugels, maar bij voorkeur op een historische Erard. Dan heb je de warmte en de sprankelende, heldere klank – dat is echt een andere beleving."

‍Heeft iedere ruimte invloed op jouw spel?

‍"Zeker. Elke ruimte heeft een andere sfeer, energie en akoestiek – daar pas je je als pianist op aan."

‍Zijn er componisten of stijlen die je nog verder wilt ontdekken?

‍"Die zullen er ongetwijfeld blijven komen. Er is zo ontzettend veel geschreven dat ik nog niet heb gespeeld – ik verveel me niet."

‍

‍Wat was tot nu toe het meest onvergetelijke moment uit je carrière?

‍"Er zijn er meerdere. Optreden in het Concertgebouw met Daniël Wayenberg – we speelden op twee vleugels onder andere Rachmaninovs Tweede Pianoconcert. Ook speelden we voor koningin Máxima bij het slotconcert van Muziek aan Huis. Dat is heel bijzonder – zo vaak komt de koningin niet. Er zijn nog veel meer momenten, maar met het mes op de keel kies ik even deze."

‍Waar droomt Martin Oei nog van als pianist én als mens?

‍"Dat ik nog lang kan blijven doen waar ik van houd: concerten geven. En wat betreft de cultuurcoalitie: '400 miljoen voor de cultuursector' – ik droom dat dit uitgroeit tot een groot landelijk project. Dat we de sector structureel nieuw leven inblazen, zodat wat sinds 2010 is afgebroken weer kan worden opgebouwd – en misschien nog veel mooier dan ooit. Laten we daarnaar streven. Iedereen is vrij om mee te doen, graag zelfs."

‍“Volg je hart.”

‍Welke boodschap zou je jonge musici willen meegeven?

‍"Volg je hart. Grijp kansen voor optredens, maar wees slim: als je twee aanvragen op dezelfde dag krijgt, probeer er dan één te verplaatsen. Begin vroeg met het opbouwen van een breed netwerk: musici, programmeurs, podia, media. Lees over geschiedenis, muziek, cultuur, filosofie en poëzie. Kennis van muziektheorie, harmonie en analyse is belangrijk. En improvisatie kan je veel vrijheid geven. Ieder naar eigen vermogen en tempo – ik wil niemand overvallen met een berg informatie."

‍